As (novas) letras galegas

Hoxe é o Día das Letras Galegas. Xa todos e todas sabedes que este ano está adicado á escritora  María Victoria Moreno. Pero sei que a ela, que foi profe (que impactou aos seus alumnos e alumnas, como se describe neste artigo)  tamén lle gustaría saber que a OBRA continúa e que as novas xeracións aportan máis estrofas ao fluír da vida e da escritura. Por iso quero deixar aquí (con moito orgullo, por certo) os traballos dos meus alumnos e alumnas que son as novas letras galegas. Son Raquel Garrido, Judith Alonso,  Candela Besada, Aída Baña, Lucía Martínez, Sonia Rodríguez: e Cristian Romero:

Resultado de imagen de fotografias pequeñez

 (Procedencia da imaxe)

Cando puido saír daquel lugar oscuro

decatouse de que a porta levaba anos aberta.

Judith Alonso

Rutina

  1. Apagar o espertador.
  2. Almorzar.
  3. Lavar os dentes e a cara.
  4. Non maquillarse.
  5. Vestirse sen preocuparse por ir á moda.
  6. Coller la mochila.

Preparada para recibir insultos.

Querido diario:

Mamá xa me deixa comer todas as chuches que quero, non facer os deberes e  manchar os zapatos cando salto nos charcos. Coido que ten algo que ver aquel señor da bata branca que lle dicía “non te preocupes” o día que me raparon a cabeza.

Raquel Garrido

Foi a propósito

Foi a propósito o primeiro: “Quérote” en voz baixa. Foi a propósito o primeiro bico. Foi sen querer o primeiro: “Ódiote” a berros. Foi sen querer a primeira labazada. Foi sen querer o primeiro tiro. Foi sen querer.

 

Boa trampa

Entrei cumplindo condena por querer aledarlle a vida a outras persoas a base de caramelos. POuco despois de saír coñecinte. Teño sorte. Non che gustan os meus doces.

Apartasme do malo, sen saber que o malo son eu.

Fíxeno

Xaneiro, ti. Febreiro, ti. Marzo, ti. Abril, ti.

Maio, nos. Xuño, nos. Xullo, nos. Agosto, nos…

Déixei atrás o medo a empregar o verbo amar.

Judith Alonso

Fotografía de Chema Madoz (Procedencia da imaxe)

A enfermidade

Estou enferma. A enfermidade que me está a matar é grave, incurable, é un virus que levo comigo desde vai moito tempo. Teño frío, teño calor, moita calor. Sei que a miña fin se achega. Por iso me despido. Esta enfermidade chámase ser humano.

Candela Besada

Sempre tardo

Ducheime e vestinme.

Almorcei e collín as cousas.

Chegaba un pouco tarde, pero eles esperábanme.

Sempre tardo.

Saín pola porta e fun de camiño ao encontro.

Mirei a hora mentres corría pola beirarrúa.

Xa chegaba tarde outra vez.

Algo fixo que me desplomase no chan.

Sube a miña saia e preme os dedos nos meus peitos.

(Sempre tardo)

Aída Baña

Resultado de imagen de fotografias chema madoz

Chema Madoz

Por se mañá xa non podo

Escríboche agora mentras podo, por se mañá xa non me lembro. Por se mañá xa non son capaz de entender o que me pasa. Por se mañá xa non podo dicirche como admiro e valoro todo o que fas por min e esa teima túa por estar ao meu lado en todo momento, coma cando colocas papeliños en cada porta para que non confunda a cociña co baño ou cando respondes con tenrura a eses ataques meus de ira que me asaltan, coma se algo dentro de min non quixera enfrontarse a este destino que me atrapa. Por esa e por moitas cousas máis. Por se mañá non puidera darche as grazas. Por se mañá xa non lembro o teu nome ou o meu. Por se mañá non son capaz de dicirche, aínda que sexa por última vez, que te quero.

Lucía Martínez

Bótote de menos

Bótote de menos. Boto de menos as túas apertas e os teus bicos. Boto de menos as palabras bonitas que me dicías. Boto de menos os sorrisos que me adicabas cada mañá ao espertar. Boto de menos os teus quérote. Boto de menos a sensación de non terche medo. Boto de menos non ter que usar maquillaxe para tapar os golpes. Boto de menos non ter que limpra o meu propio sangue do chan. Boto de menos poder falar por teléfono sen que ti saibas quen chama. Boto de emnos poder decidir que roupa poñer. Boto de menos cando o teu alentó ulía a  menta e non J&B. Boto de menos non sentir medo ao escoitar a chave na pechadura. Quérote. Ódiote. Odio botarte de menos, sobre todo, cando ti está no sofá vendo a televisión coma se nada tivese pasado e eu estou no baño, vendo como as bágoas levan con elas o sangue do meu rostro e preguntándome cando comecei a botarte de menos.

O texto é de Leire Bayona e a imaxe de Chema Madoz

 

A primeira vez

A primeira vez que nos vimos, ti eras un mozo tímido. Fun cara a ti e pregunteiche, tremendo, o teu nome. Ti contestáchesme camoa a unha calqueira. Sei que non sentiches nada. Eu agardei meses e meses. Ao cabo dun tempo soltei un : “quérote” con vergoña, mais non escoitei a resposta.

Agora, véxote de camino ao instituto. O teu pelo encheuse de canas….

Mamá:

Síntoo mamá. Non te sintas culpable, de verdade, es a mellor do mundo. Alédate. Agora tamén estarei con Pablo. Direille que o botades de menos, que o queredes e que sigue no cárcere o home que conducía aquel coche.  E que seguides durmindo na súa mantiña favorita.

Julia Reirís

Acubíllame

Eu non era distinto a ti.

Gustábame xogar ao baloncesto e falar nas noites do verán.

Gustábame bailar cos meus amigos e ir ao cine.

Gustábame agardar á miña muller para abrazala despois dun día sen vela.

Gustábame contarlles contos aos meus fillos e curarlles as feridas.

Gustábame simplemente estar alí e saber que todo e todos estaban.

Agora só me quedan todas as forzas que teñan as miñas pernas ata chegar xunto a ti.

Non será doado. Seino.

Só che pido que non me teñas medo cando chegue, por favor.

Agárdame cos brazos abertos e axúdame.

Eu non son distinto a ti.

Resultado de imagen de fotografias refuxiados

O texto é de Sonia Rodríguez e a fottografía de Gabriel Tizón

 

Escapaba do raposo

Soñaba todas as noites co mesmo: escapaba dun raposo nun prado, pero sempre a acababa collendo. Un día, a ovella esperto morta.

Unha fermosa parella

Facían unha fermosa parella, mais a xente non sabía o que sufría a goma. Tiña que borrar as cicatrices do seu amado lápiz.

Avó

Era unha parede vella e enrugada. Co tempo ía desfacéndose cada vez máis e, con ela, as miñas ganas de vivir.

Cristian Romero

 

 

Anuncios

Concordias de papel

Non vixíes, non controles, non humilles, non fagas dano, no tes dereito.

Non es máis home por deixarme feridas.

“Que insensatez unha muller facendo o que quere consigo mesma!”

A dor das palabras entristécenos a vida.

Non é denunciar solución cando a miña integridade é só unha ilusión.

Non intentes cambiar a miña vida.

Ah! Twiter instalei.

Vivir condicionada.

Non lle fales, pasa del.

Mirábame a través o ordenador con ese sorriso.

Outra mensaxe máis. Borrar.

Non me determina o meu xénero.

Ao outro lado do teléfono de emerxencias non só está a fin dos malos tratos, tamén a vida que deixaches de vivir.

E na pantalla apareceu.

As túas palabras máncanme.

Medo, opresión, abafo.  Aire.

Para, para, para xa. Por que o fas? Que che fixen eu? Para.

Sangue pisando a neve.

O amor gáñase con esforzo, non se impón pola forza.

Tristura, dor, soidade, amargura…

Divertíaste moito.

Por que me pasa  a min isto?

Pido que ninguén teña que temer a ter vida.

Non entendo por que quedas cos teus amigos… Non me queres. É iso?

Cheos de odio e rabia.

Palabras.

Non as empregues para mancar.

Ollos que miran, mans que atan, voces que matan.

Se ensino o meu corpo non significa que me poidas tocar.

Se non respondo ás mensaxes é que non che quero falar. Déixame.

Nin mortas nin escravas.

Creación colectiva composta polas alumnas e alumnos de Literatura Universal do IES Val do Tea, curso 2016/17 para ler no Acto contra a violencia de xénero celebrado no concello de Ponteareas

Sés, “Concordias de papel” en Co xenio destrozado

 

 

El joven famélico mira la panadería

Y este es nuestro cadáver exquisito:

El joven famélico mira la panadería

la caída al abismo

que juega al escondite por la noche

preso de la dictadura.

El viento soplaba suave.

La niña perdió su cabeza

especialmente alegre

sinónimo de libertad.

Hoy hueles diferente, a mor, libertad, paz. Y eso me gusta.

Un rosal creció allí donde cayó tu sangre.

El rojo como la sangre.

Es la poesía con la que se viste el viento.

Irromplible. Incondensable.

¿Por qué intentarlo siquiera? Solo ríndete. Yo lo hice.

El tiempo es una ilusión

y esta noche solo quiero olvidarme de los problemas.

Una sirena que encalló en la barra de un bar.

Solo cuando no me ves, si no me ves.

La vida es bella, eterna.

Un anillo para gobernarlos a todos

pero somos polvo,cenizas.

La princesita es una pitillera y está embarazda del Joao.

Siguió el paseo de baldosas rojas.

La niña observa el cielo

y al final todo se acaba.

Nuestros haikus

La semana pasada, al hilo de las literatura antiguas, veíamos en clase qué era un haiku y de dónde procedía.

Desafiando al tempo y a la geografía aquí están los vuestros. ¡Parecen del mismísimo Basho!

Ve mariposa
A descubrir el mundo
Tal y como es.

(Alexiane Labajos)

“Mariposa” Alexiane

Lloviendo lejos
el viento fuerte ruge
gotas cayendo.

(Aora Durán)

Foto de Lara Alonso
Foto de Lara Alonso

Tarde de otoño
sus hojas deja caer
entre lágrimas.

(Uxía Casal)

Carece de luz
pero al llegar la noche
ciega al ciego.

(Bruno Boente)

Colinas verdes.
Memorias de pisadas,
sueños que vuelan.

(Alba Ferreira)

El mar es bravo
pero sí sabe cómo
acunar una hoja.

(Elisa Gómez)

O ceo brilla
ata que vén a noite
e todo se apaga.
(Sara Cruces)

Noche Ángela_01
Foto de Ángela Costas

El sol se esconde,
detrás, donde es rutina.
Sale la noche.
(Paula Fdez)

Alta montaña
en el atardecer es,
nubes se ven.

(María José Alfaya)

Allí está la luna
solitaria,
pero aún así brilla.

(Uxía Fernández)

El mar profundo
refleja el cielo,
se oye la brisa.
(Dionet Villanueva)

El mar de Dionet
El mar de Dionet

Mar inmenso azulado

que todo lleva

y todo trae.

(Aury Medina)

Dejó la lluvia
un cielo de colores
anaranjados

Ángela Tellado

Naturaleza.
Ve la flor en lo alto:
sopla y desea.

(Alba Iglesias)

Diente de león visto por Alba Iglesias
Diente de león visto por Alba Iglesias

El sufrimiento
la muerte te persigue
resiste siempre.

(Carlos Amil)

Nievan cenizas
de un cielo rojo y gris.
Hogar de piedras.

(María Reirís)

De blanco la flor,
en el claro jardín,
sobre lo negro.

(Tatiana Columna)

 Foto de Tatiana
Foto de Tatiana

El peluquero
Les colorea el pelo
Luego lo corta.

(Jessica da Silva)

Cada mañana
contemplo las montañas
placer y vida.

(Javi Táboas)

Llega la noche.
Colores por doquier.
Se escabulló.

(Iria López)

Atardecer,
Silencio de las nubes
De un día de verano.

(Alba Giráldez)

El atardecer se ha puesto
cuando la luz del sol se va apagando
y la noche se está poniendo

(Yesi Pérez)

Las nubes de Alba
Las nubes de Alba Giráldez

Jarrón y rosa
adornan el estante
en la penumbra

(Antonio Freire)

Los charcos llenos,
solos y con paciencia,
esperan el sol.

(Lara Alonso)

Lo humano se yergue
donde muere lo verde.
Y viceversa.

(Ángela Costas)

  Ver relajadamente

la arena fina
de agua translúcida.

(Elisa Fernández)

La triste lluvia
No eclipsa la belleza
Del buen paisaje.

(Samuel Fernández)

No solo tú escribes haikus. Otros ocidentales también han cultivado estos pequeños textos. Fueron Octavio Paz, Mario Benedetti, Borges, Andrés Newman, Uxío Novoneyra, Xoan Abeleira entre otros. Y también Leo. Echadles un ojo a estos haicus.