Concordias de papel

Non vixíes, non controles, non humilles, non fagas dano, no tes dereito.

Non es máis home por deixarme feridas.

“Que insensatez unha muller facendo o que quere consigo mesma!”

A dor das palabras entristécenos a vida.

Non é denunciar solución cando a miña integridade é só unha ilusión.

Non intentes cambiar a miña vida.

Ah! Twiter instalei.

Vivir condicionada.

Non lle fales, pasa del.

Mirábame a través o ordenador con ese sorriso.

Outra mensaxe máis. Borrar.

Non me determina o meu xénero.

Ao outro lado do teléfono de emerxencias non só está a fin dos malos tratos, tamén a vida que deixaches de vivir.

E na pantalla apareceu.

As túas palabras máncanme.

Medo, opresión, abafo.  Aire.

Para, para, para xa. Por que o fas? Que che fixen eu? Para.

Sangue pisando a neve.

O amor gáñase con esforzo, non se impón pola forza.

Tristura, dor, soidade, amargura…

Divertíaste moito.

Por que me pasa  a min isto?

Pido que ninguén teña que temer a ter vida.

Non entendo por que quedas cos teus amigos… Non me queres. É iso?

Cheos de odio e rabia.

Palabras.

Non as empregues para mancar.

Ollos que miran, mans que atan, voces que matan.

Se ensino o meu corpo non significa que me poidas tocar.

Se non respondo ás mensaxes é que non che quero falar. Déixame.

Nin mortas nin escravas.

Creación colectiva composta polas alumnas e alumnos de Literatura Universal do IES Val do Tea, curso 2016/17 para ler no Acto contra a violencia de xénero celebrado no concello de Ponteareas

Sés, “Concordias de papel” en Co xenio destrozado

 

 

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s